Wywiad z Anną Strzałkowską i Martą Abramowicz o ich nowym życiu, nowym, bo z 4-miesięcznym synkiem Mateuszem, ale też psem i kotem, i czuwającym przy nich tatą Mateusza – Leszkiem Uliaszem.
„Nigdy nie zapomnę tego momentu. Jechałam tramwajem w Gdańsku, ulicą Grunwaldzką i zobaczyłam jeden z plakatów „Niech nas zobaczą”. Rozpłakałam się. Pomyślałam: Boże, zmienia się rzeczywistość, zmienia się wszystko. Wtedy nie znałam żadnego geja, żadnej lesbijki – moja rzeczywistość była rzeczywistością heteroseksualną, katolicką, normatywną.” (Anna Strzałkowska)
Anna i Marta poznały się w 2009 roku, zakochały się w sobie, po 2 latach wzięły ślub w Wielkiej Brytanii, a w Polsce urządziły wesele dla przyjaciół. Potem przyszedł czas na dziecko…
V Festiwal Tęczowych Rodzin w Gdańsku (11-13 października) ma pokazać, że takich rodzin jest w Polsce wiele, normalnie żyją, pracują, mają swoje lepsze i gorsze dni, sukcesy i problemy… Tylko prawami różnią się od rodzin heteroseksualnych.
Alice Munro w krótkich formach przekazuje życie zwykłych ludzi, które są muśnięciami pędzla, jak u impresjonalistów. Bardziej skupia się na opisie relacji w jakie wchodzą budowane przez nią postaci, niż na szczegółowym opisie ich samych.
Jej książki nie idealizują miłości, nie propagują uczucia aż po grób, bez rys i zawirowań. Krążą wokół niej, ale jej nie mitologizują.
Munro pisze jakby z perspektywy, ze spokojem. O odchodzeniu, stratach, chorobach i śmierci również.
List Grupy Edukatorów Seksualnych Ponton, napisany przez Małgorzatę Kot, cały jest wart przeczytania, niemniej poniżej zamieszczam mały fragment:Grupa Edukatorów Seksualnych Ponton wyraża oburzenie słowami abp. Michalika o przyczynach pedofilii. … Wypowiedź abp. Michalika jest niezwykle krzywdząca, sugeruje bowiem, że dziecko jest współwinne przemocy seksualnej, której doznaje. Głośno trzeba mówić: winny zawsze jest sprawca, nigdy ofiara przemocy! – komentuje koordynatorka Pontonu Małgorzata Kot.My również wyrażamy nasz sprzeciw przeciw wiktymizacji ofiar. To sprawca i tylko sprawca jest odpowiedzialny za gwałt. To sprawca winien odpowiadać za swe czyny. Protestujemy przeciwko obarczaniu winą ofiary przestępstwa. Ona już została dostatecznie skrzywdzona. Pomagajmy, a nie krzywdźmy.
Kolejny artykuł o prostytucji w Polsce. Co skłania kobiety do tej pracy? Jak ich praca wygląda? Czy są bezpieczne?
Przewija się też wątek legalizacji prostytucji. Czy jesteśmy w stanie rozmawiać spokojnie i rzeczowo na ten temat w Polsce? Czy jesteśmy gotowi na ukrócenie handlu kobietami i nielegalne burdele?
Cyt: „– Nie wiem, czy prostytucję należy zalegalizować. Raczej ucywilizować – uważa Joanna Garnier z La Strady. – Zapewnić ludziom sprzedaż seksu z odpowiednią ochroną prawną. Zadbać o oświatę zdrowotną, uwolnić od sutenerstwa. Legalizacja to rejestracja, a nie wydaje mi się, żeby społeczeństwo chciało wiedzieć, że w jednej ławce siedzi dziecko pani nauczycielki i pani prostytutki. Że może siedzi? Tak, ale dziś dziecko ma spokój.
– Zalegalizować! – Joanna Piotrowska jest zdecydowana. – Trzeba zacząć rozmawiać o ramach prawnych, a nie o moralności. Europa mówi: ”Mamy problem, spróbujmy się z tym zmierzyć”. A my mamy ”czyste ręce” i zakneblowane usta.”
Październik to Miesiąc Świadomości Raka Piersi i z tej okazji brytyjska organizacja Breast Cancer Care ruszyła z wielką kampanią promującą pewność siebie i pozytywne nastawienie do swojego ciała po walce z rakiem. Poruszające zdjęcia kobiet dotkniętych rakiem piersi i towarzyszący kampanii filmik promocyjny pokazują, że kobiece piękno wcale nie musi zniknąć wraz z dniem wystawienia diagnozy.
Fot. Breast Cancer Care
Chociaż rak piersi nie zbiera już tak śmiertelnego żniwa jak kiedyś, konsekwencje leczenia sięgają daleko poza datę wyzdrowienia. Jak twierdzi Rachel Rawson, starsza pielęgniarka ze specjalnością kliniczną w zakresie leczenia raka piersi, „operacja, chemioterapia, radioterapia czy kuracja hormonalna wprowadzają w życie kobiety wiele zmian. Mogą wiązać się one z utratą płodności i kobiecości, niepokojem i stanami depresyjnymi, a także z poczuciem, że przestało się być seksowną czy atrakcyjną”.
Fot. Breast Cancer Care
Podczas gdy zdrowe kobiety, które nigdy nie zachorowały na raka zmagają się na co dzień z brakiem akceptacji dla własnego ciała i niską samooceną, kobiety z rakiem piersi mają jeszcze więcej problemów tej natury. Ich ciała przechodzą poważną przemianę (w tym utratę jednej bądź obu piersi) – muszą one więc poukładać sobie życie na nowo i zaprzyjaźnić się z pooperacyjnym ciałem, diametralnie różniącym się od tego, do którego przywykły. Trauma związana z brakiem samoakceptacji po walce z rakiem piersi jest zatrważająca – organizacja Breast Cancer Care udostępniła statystyki, według których „88% [kobiet] utrzymuje, że choroba i związane z nią leczenie negatywnie wpłynęło na postrzeganie przez nie własnego ciała. Co więcej, dwie trzecie przyznało, że rak negatywnie wpłynął na ich życie seksualne i intymne relacje, pogorszył ich samoocenę i sprawił, że ‘zatraciły siebie’. Ponad połowa (52%) przyznała, że czuje się niekomfortowo rozbierając się przed partnerem”.
Nowa kampania organizacji Breast Cancer Care ma na celu ułatwienie konfrontacji z tymi negatywnymi skutkami choroby. W ramach akcji sfotografowano pooperacyjne ciała kobiet, na których widać co prawda chirurgiczne blizny, ale przede wszystkim – pewność siebie. Towarzyszący zdjęciom filmik dokumentuje wywiady z modelkami, które opowiadają o skutkach operacji, samoakceptacji i o tym, jak celebrują swoje nowe ciało. Muszę przyznać, że nawet moje twarde serce drgnęło na widok tych dzielnych kobiet.
Rawson mówi też o konieczności odnalezienia „nowej normalności” po walce z rakiem piersi, podkreślając istotność swobodnego komunikowania się z bliskimi i specjalistycznego wsparcia (Breast Cancer Care informuje na przykład, jak radzić sobie ze stanem swoich włosów i rzęs po chemioterapii czy też jak do swojego nowego ciała dobrać biustonosz).
Najbardziej podoba mi się w tych zdjęciach emanująca z twarz modelek pewność siebie. Wszystkie wyglądają naprawdę przepięknie i miejmy nadzieję, że dzięki swojemu udziałowi w kampanii staną się inspiracją dla setek tysięcy kobiet, które borykają się z brakiem akceptacji dla swoich naznaczonych rakiem piersi ciał.
Artykuł Beaty Kozak, który ukazał się na stronach czasopisma „Zadra”, jest kolejnym głosem walki z seksizmem oraz obala mity dotyczące reklamowania. Porusza sensowność umieszczania nagich sylwetek kobiet w reklamach. Poniżej fragment tekstu:
„Badanym pokazywano seksistowskie reklamy z nagimi kobietami lub wyraźnymi aluzjami do seksu – a potem pytano ich, co konkretnie było reklamowane. Tylko około kilkanaście procent osób było w stanie odpowiedzieć prawidłowo. Reszta tłumaczyła, że skoncentrowali się na „seksownym” przekazie do tego stopnia, że nie zwrócili uwagi, co oglądany filmik czy obrazek reklamuje. Dla marketingowców to bardzo pouczające doświadczenie. Okazuje się, że golizna zasłania to, o co im naprawdę chodzi i odwraca uwagę od reklamowanego produktu. A przecież firmy nie chcą fundować ludziom erotycznych obrazków, żeby się ludziska mogli podjarać przed billboardem albo telewizorem. Firmy chcą zysku, chcą naszych pieniędzy, chcą zarabiać. Skoro więc napakowane seksem reklamy nie pociągają za sobą znacznego wzrostu sprzedaży, handlowcy nie będą sobie zawracać głowy marketingiem, który nie działa tak sprawnie, jak by chcieli. Tak więc „goła baba” nie jest dźwignią handlu.”
SKK przypomina, że seksizm dotyka nie tylko kobiet, ale i mężczyzn.
